.. Εκείνος ο κόμπος στο στομάχι μου πολλαπλασιάζεται και πιάνει την ψυχή μου. Είμαι λοιπόν ολόκληρη ένας κόμπος σφιχτοδεμένος, άλυτος. Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχομαι να σε δω, να μετρήσω πώς είσαι... Και πάλι αυτή τη φορά δεν κατάφερα να σε δω, να μετρήσω πώς είσαι. Λένε πως κι οι αποτυχίες μας, δική μας, βαθιά επιλογή είναι. Σε μένα, όσο περνά ο καιρός και βαραίνουν τα πράγματα, οι επιλογές μου έχουν πάρει την κάτω βόλτα, συνέχεια αποτυχίες επιζητούν κι η αυτοκαταστροφή είναι η μόνη ηδονή που βρίσκω.

Εξετάζω τούτη τη μανία μου για αυτοκαταστροφή που όλο αυξάνει κι υποπτεύομαι πως κρύβει μέσα της μια γλυκύτητα εκδίκησης. Μια κι άλλο στόχο να καταστρέψω απ' τον εαυτό μου δεν έχω, σ' αυτόν στοχεύω. Για να σας κάνω όλους να νιώσετε δήμιοι, να γεμίσω ενοχές τη συνείδηση σας όπως χίλιους πεινασμένους σκώρους ένα μικρό μάλλινο ρούχο.

Μαρώ Βαμβουνάκη απόσπασμα από το βιβλίο " Ιστορίες με καλό τέλος".