Δεν ξέρω πώς με βλέπει ο κόσμος.
Εγώ, πάντως, τον βλέπω σαν ένα παιδί που παίζει στην παραλία απασχολημένος με το να βρίσκει, κάθε λίγο και λιγάκι, ένα πιο λείο βότσαλο ή ένα όστρακο, πιο όμορφο από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλώνεται ανεξερεύνητος μπροστά του.
I. Newton
Εγώ, πάντως, τον βλέπω σαν ένα παιδί που παίζει στην παραλία απασχολημένος με το να βρίσκει, κάθε λίγο και λιγάκι, ένα πιο λείο βότσαλο ή ένα όστρακο, πιο όμορφο από τα συνηθισμένα, ενώ ο μεγάλος ωκεανός της αλήθειας απλώνεται ανεξερεύνητος μπροστά του.
I. Newton
Μου είπαν πως γεννήθηκα ένα βροχερό ξημέρωμα μια μέρας
του Φλεβάρη. Ένα βροχερό ξημέρωμα, ενός μήνα που σίγουρα
έμεινε βαθιά χαραγμένος στις μνήμες πολλών ανθρώπων. Ένα
βροχερό πρωινό, ενός έτους που το συμμάδεψαν τρομερά
γεγονότα.
Μου είπαν επίσης πως στην προηγούμενή μου ζωή ήμουν γυναίκα και πως έζησα στην Ινδία προσφέροντας "ανακούφιση" στους πάντες.
Μου είπαν ακόμα, πως πέθανα το 1971, για να έρθω και πάλι στο φως δέκα χρόνια αργότερα, για να συνεχίσω να προσφέρω, εώς ότου συμπληρώσω τον κύκλο μου.
Διάνυσα μέχτι αυτή την στιγμή, μια ήρεμη και απλή ζωή. Μελέτη, γλωσσομάθεια, έρευνα, ψυχή και σώμα, ενωμένα, μα το πεπρωμένο μου, μου επεφύλαξε μόνο μια έκπληξη...
Να ταξιδέψω στο εξωτερικό...
Να σπουδάσω στο εξωτερικό...
Να μείνω στο εξωτερικό...
Να ζω στο εξωτερικό και να συνεχίσω να προσφέρω "ανακούφιση" στους πάντες.
Στη ζωή μου, με πρόδωσαν πολλές φορές.
Προδώθηκα από συγγενείς. Προδώθηκα και από φίλους.
Με πρόδωσε ακόμα και η ίδια η ζωή.
Μα δεν έπαψα όμως να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
Ακόμα και όταν συναντούσα εμπόδια μπροστά μου, σήκωνα το κεφάλι μου και έβλεπα πως ο ουρανός είναι ακόμα πιο ψηλά...
Μόνο για ένα λόγο συνεχίζω να ζω και αυτός ο λόγος είναι και η ελπίδα μου.
Η ελπίδα να συναντήσω εσένα.
Και γι' αυτήν την ελπίδα θα συνεχίσω να γράφω.
Θα γράφω εώς ότου αντικρύσω το ηλιοβασίλεμα για τελευταία μου φορά.
Μου είπαν επίσης πως στην προηγούμενή μου ζωή ήμουν γυναίκα και πως έζησα στην Ινδία προσφέροντας "ανακούφιση" στους πάντες.
Μου είπαν ακόμα, πως πέθανα το 1971, για να έρθω και πάλι στο φως δέκα χρόνια αργότερα, για να συνεχίσω να προσφέρω, εώς ότου συμπληρώσω τον κύκλο μου.
Διάνυσα μέχτι αυτή την στιγμή, μια ήρεμη και απλή ζωή. Μελέτη, γλωσσομάθεια, έρευνα, ψυχή και σώμα, ενωμένα, μα το πεπρωμένο μου, μου επεφύλαξε μόνο μια έκπληξη...
Να ταξιδέψω στο εξωτερικό...
Να σπουδάσω στο εξωτερικό...
Να μείνω στο εξωτερικό...
Να ζω στο εξωτερικό και να συνεχίσω να προσφέρω "ανακούφιση" στους πάντες.
Στη ζωή μου, με πρόδωσαν πολλές φορές.
Προδώθηκα από συγγενείς. Προδώθηκα και από φίλους.
Με πρόδωσε ακόμα και η ίδια η ζωή.
Μα δεν έπαψα όμως να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
Ακόμα και όταν συναντούσα εμπόδια μπροστά μου, σήκωνα το κεφάλι μου και έβλεπα πως ο ουρανός είναι ακόμα πιο ψηλά...
Μόνο για ένα λόγο συνεχίζω να ζω και αυτός ο λόγος είναι και η ελπίδα μου.
Η ελπίδα να συναντήσω εσένα.
Και γι' αυτήν την ελπίδα θα συνεχίσω να γράφω.
Θα γράφω εώς ότου αντικρύσω το ηλιοβασίλεμα για τελευταία μου φορά.
Come un angelo custode.. Sempre da solo.
Επικοινωνήστε μαζί μου ταχυδρομικώς στην ακόλουθη
διεύθυνση :
| Δημόφιλος A. Γεωργόπουλος
Μπουμπουλίνας 53 Αχαρναί - Αττικής Τ.Κ. 13671 Αθήνα |
Dhmofilos A. Georgopoulos
Via San Giacomo 35/A C.P. 44122 Ferrara (FE) Italy |
Θα ήθελα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου
που επιθύμησε να κρατήσει την ανωνυμία του για την
πολύτιμη τότε βοήθειά του στα πρώτα μου βήματα στον κόσμο
της Sadness.gr.
Φωτογραφία κειμένου :
Angelo custode
Παστέλ σε κοινο χαρτί
Του συλλέκτη ονείρων ( 1994 )
Angelo custode
Παστέλ σε κοινο χαρτί
Του συλλέκτη ονείρων ( 1994 )